நீளமும், நிறமும்
ஆதியும், அந்தமும்
இல்லாக் காற்றின்
அன்பை யாசிக்கிறாய்….

பெண்ணே….
உலகம் சுற்றும்
காற்று….
உன்னையும் சற்றி
உன் நுரையிரல்
மட்டுமே..
நிரப்பிச் செல்லும்..
இதயத்தை அல்ல….

உன்
எச்சில்பட்டு வார்த்தைகளாகும்
காற்றுக்கு…
உன்
மௌனம் புரிவதில்லை..

பருவங்கள் மாறும்…
காற்றின் திசைமாறும்…
உன்
காதலில் ஈரம்
காற்றில் கலந்தால்..

ஈரமான காற்று..
உன்
இதயத்தில் மோதி
காதல் மேகத்தை
பொழியச் செய்யும்…
காதல் மழையாக.

கறுத்த மேகங்கள்
வெடித்து…
சிரித்துப் போகின்றன….

மழை..
வருவதற்க்கான
அறிகுறிகள் தென்படுகின்றன…
காதல் மழை..

வறண்டு இறுகிய
இதயபூமி..
நனைய காத்திருக்கின்றது

மழைக்கான
ஏற்பாடுகள்
எதுவுமின்றி..
வெறுமையாய்
காத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்….
மழையின் வருகைக்காக…

வெண்ணிறமாய்…
வெகுளியாய்…
வேதனைகளை எல்லாம்
களையும்..
வேதமாய்…
இதயங்களுக்கு எல்லாம்
இதமாய்…

உன்
இதழும் பூக்கின்றது..
ஒற்றைப் பூ..

அந்தப் பூவின்
வாசத்தில்
மயக்கம் கொண்ட
என் மனது
இப்போது
உன்னையே சுற்றித்
திரிகின்றது….

பூ..பூவாய்ச்
சிரிப்பவளே….

திசைகளற்றுத்
திரியும் என்
வாழ்க்கைப் பயணத்தின்
வழித்தடங்களில்
வந்து…
பூத்திருக்கிறாய்…
நீயே ஒரு
பூவாக,,,,,

உன்னைப்
பரித்துச் செல்ல
மனம் பரிதவிக்கின்றது
காதல் என்ற
பெயரைச் சொல்லி

இந்த பூவுக்கும்
வாசம் உண்டு
என்பதை புரிந்து
என் மனது…
உன்னை ரசிப்பதிலேயே
நிறைவு கொள்கிறது…

பூ..பூவாய்ச்
சிரிப்பவளே…
உன் இதழ்
என்றும் பூக்கவேண்டும்
என்ற வேண்டுதலில்
என் காதலும்
நிறைவு கொள்கிறது..

உன்
உமிழ்நீரின் குளுமையில்
அன்பை உணர்கிறேன்..

உன்
முத்தத்தின் சத்தத்தில்
உறக்கம் துறக்கிறேன்..

எங்கோ..
சுற்றித் திரிந்த
என்னை..
இருப்பிடம் சேர்த்தது
உன் முத்தம்..

திசைகளற்றுத்
திரியுமென் வாழ்க்கைக்கு
உன்னை
திசையாக்கினேன்..

காதலெனும் கட்டவிழ்த்து
மனம்
சிரித்து, சிறகடித்துப்
பறந்தது..
உனை நோக்கி..

உறவெனும் வாசம்
மறந்துவிட்ட என்
உணர்வுகளுக்கு..
உயிப்பபூட்டியது
உன் முத்தம்..

என்னைச்
சுற்றித் திரியும்
உன் முத்தம்..

மலர் கொடுத்து
மனம் கொடுத்து
காதலெனும்
இன்பரணம் கொடுத்தாய்
காதலியே! நீ வாழ்க.

உண்மையில்
அடிமைகள் நீங்களல்ல
நாங்கள்தான்
உங்களன்பிற்க்கு இன்னும்
தலை தாழ்த்தியே
உள்ளோம்

உங்களுக்காய்
நிலவு  பிடிதோம்..
வானவில் உடைத்தோம்…
கடல் குதித்தோம்.
விண்மீன் கோர்த்து
மணியாக்கினோம்..
செந்தமிழ்க் கோர்த்து
கவியாக்கினோம்..

காதலைத் தொலைத்துக்
காவியமானோம்..
காதலைப் புதைத்துக்
கல்லரையுமானோம்..

உங்களை.
அடிமைபடுத்தி, அடிமைபடுத்தி
பாவியுமானோம்…

நிறமில்லா பூக்கள்
வெள்ளைப் புன்னகைகள்
சில மனிதர்கள்
உதிர்க்கும்
உயர்ந்தரகம்..
உள்ளத்து மணம்..

முத்தமிடும் காற்றினை
முந்தானையால் தடுப்பதில்லை
மலர்கள்..
மாறாக  தன்
மனத்தைக் கொடுக்கின்றது
மணத்தைக் கொடுக்கின்றது
காற்று சென்றிடும்
திசையெல்லாம் தன்னை
எதிரொலிக்கின்றது
இவை
மலர்களின் குணம்.
மயக்கத்தின் ரணம்.

மாலை மரணமென்று
காலை மலர்ந்தபூக்கள்
கதறுவதில்லை..
மாறாக
காற்றில் தன்னைக்
கரைக்கின்றது…
வண்டில் தன்னை
இழக்கின்றது…

சிதறிய மகரந்ததுகள்கள்தான்
சிசுவைப் பிரசவிக்கின்றன…
ஹா!
மலர்களிலும் காதல்
மலர்களிலும் கூடல்
மனிதனுக்கு வந்தால்
மரணமே தாணோ?
மனமே ஏணோ?

மனிதா..
முகர்ந்து பார்க
வேண்டியவை அல்ல
காதல் பூக்கள்..
மனத்தில் சூடிப்
பார்க்க வேண்டுயவை..
மணமாய் மனத்தில்
கரைத்துப்பார்க்க வேண்டியவை..

பருவ வயதில்
விளைவதல்ல காதல்..
பிறக்கும் போதே
நம்முள் பிறந்து
வளரும் போதே
நம்முள் வளர்ந்து
பருவ வயதில்
நம்மைக் கடந்து
கரைபுரண் டோடும்
காட்டாற்று வெள்ளம்..

நம்மை நமக்கே
அறிமுகம் செய்யும்

அனைகட்டும் அன்பர்கள்
அடித்துச் செல்வார்கள்..

விடைபெறும் மைகளுக்கு
தடையிடுவதில்லை
எழுதுகோல்….
தடையிட்ட போதும்
தளர்வதில்லை
காதல்…

எழுதுகோல் என்றால்
அப்படித்தால் இருக்கவேண்டும்..
காதல் என்றால்
அப்படித்தான் இருக்கும்..

மாற்ற நினைப்பவர்
மாற்றப் படுவர்..

இவைகள்
எழுதப்படாத நியதிகள்..
இயற்கையின் லிலைகள்..

சாதனை புரிந்து நம் சரித்திரக்
கதைப்பேச வேண்டு மென்று இன்று
வேதனை விளிம்பி லிருந்து விலகி
வாழ்க்கை வாசலில் வலதுகாலெடுத்து வைப்போம்

பாதைபல வற்றில்நம் பயணமிருக்க மாதமொரு
நாளைத் தேர்ந்தேடுத்து ஒன்றாய் கலந்து
உலகை மறந்து உற வாடிடுவோம்
உணர்வை யுண்டு பசி யாற்றிடுவோம்
பிரிவினை நம்மிலிருந்து பிரித்து வைப்போம்

                                                        -    ரமேஷ்குமார்

உள்ளத்தினை உழவுசெய்து
உண்ர்வினைப் பயிர்செய்து..
நட்பென்னும் பயிர்ரினை
அன்பென்னும் ஆயுதத்தால்
அறுவடை செய்து
இன்பத்தில் திளைத்திருப்போம்..
இனைந்தே வாழ்ந்திருப்போம்…

உள்ளத்து ஊஞ்சளில்
நட்பினை அமரவைத்து
சுவசத்தின் மூச்சினை
கையாய்க் கொண்டு
ஊஞ்சலினை ஆட்டிடுவோம்..
உணர்வினை இணைத்திடுவோம்..

தவறுகள் செய்தால்
தவறாமல் தண்டுப்போம்..
நன்மைகள் செய்தல்
நன்றாய் ஆதரிப்போம்..

உண்மைக்கு உதாரணமாய்
உலகத்தில் வாழ்ந்திருப்போம்..
சாகாவரம் ஒன்று
நட்பிற்க்கு வேண்டுமென்று
இருகை கூப்பி
இறைவனை வேண்டிடுவோம்..

                        என் நண்பர்கள் அனைவருக்கும் இக்கவிதை சமர்ப்பணம்

                                      -  ரமேஷ்குமார்

இனிமைதான் உறவுகள்
என்றபோதிலும்…
இனிப்பதில்லை எப்போதும்..

உறவுகளின் உன்னதத்தை
உணர்ந்து கொள்வதேயில்லை
மனித இதயங்கள்..

எதிர்பார்புகள் என்னும்
முற்களுக்கு இடையில்..
உறவுகள் உருக்குலைந்து
போனலும்..

சில பூக்களுமங்கு
பூக்கத்தான் செய்கின்றது…
உறவுகளின் உன்னதத்தை
உணர்த்த…….

உன்னைபோல்…….

                                              –  ரமேஷ்குமார்

மறந்திருந்தேன்..
மணமாய் வந்து
நினைவூட்டினாய்..

ஏன் இப்படி?
எரிய விட்டு
அனைக்கின்றாய்..

என்னுள் ..
முகவரி தேடும்
மூச்சுக் காற்றைப்போல்…
எனன தேடுகின்றாய்
எனக்குள்….

மூச்சுக் காற்றுக்கு
முகவரி கிடைத்துவிட்டால்..
என் முகவரி
தொலைந்து விடும்…

என் முகவரி தொலையுமுன்
எனதும் உனதும்..
நமதாகட்டும்….

                              – ரமேஷ்குமார்